«و برای "حاجب" (پرده‌دار) در مقامِ "باب" (درگاه)... اذنِ رسالت‌هاست.

و برای "بوّاب" (دربان) از سوی حاجبش، جایگاهی با شکوه و جلال است.»

پس «حاجب»، همان اسم اعظم و گرامی‌ترین حجاب است؛ و «باب»، مقامِ «اسم» و فرستاده‌ی او به فرمانش و ابلاغ‌کننده از جانب اوست. پس هرگاه «اسم» در «باب» (که جانشین او گشته) تجلی کند، بر جلالتِ او افزوده شده و رتبه‌اش به سبب ظهورِ «حجاب» در او، بلندی می‌گیرد؛ و از سوی حجابش، اجازه‌ی پیام‌رسانی (اذنِ رسالات) می‌یابد و او را به اشخاصِ الهی خویش پیوند می‌دهد. و درباره‌ی سخن خداوند متعال در داستان ابراهیم -عَزَّ عَزُّهُ- : «و آن‌گاه که ابراهیم گفت: پروردگارا، به من بنمای که چگونه مردگان را زنده می‌کنی؟ فرمود: مگر ایمان نیاورده‌ای؟ گفت: چرا، ولی برای آن‌که دلم آرام گیرد. فرمود: پس چهار پرنده برگیر و آن‌ها را به خود نزدیک کن و تکه‌تکه کن، سپس بر هر کوهی بخشی از آن‌ها را قرار ده، آن‌گاه آن‌ها را فراخوان؛ شتابان به سوی تو می‌آیند...»¹؛ مقصود از این، ظهور در کالبدِ شخصی است که خلق را فرا می‌خواند. زیرا او هرگاه ظاهر شود و دعوت را آشکار سازد و پاسخ از سوی مستعدان داده شود، مرده را زنده کرده است؛ و «مرده» در اینجا همان شخصِ شک‌کننده است.