و با سندِ یادشده از ابوالحسین محمد بن علی الجلی (قس) روایت است که سند را به حسین بن حمدان خصیبی -مِنْهُ السَّلَامُ- می‌رساند درباره‌ی این سخن که: «همانا جوجه‌های خروسِ عرش، همان مؤمنانِ به کمال رسیده هستند.» و در پاسخی دیگر گفته شده است: «ایشان همان پنج یتیم و آن دو ولی هستند.» و «خروس»، همان سلمان است و «عرش»، محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- است.
و سخن شیخ -مِنْهُ السَّلَامُ- :
«برای آنان پرنده‌ای به تصویر کشیده می‌شود... که دیرینه‌ای از دیرینه‌هاست.
نام او "قِدَمُ الخیرات" (پیشینه‌ی نیکی‌ها) است و او دربانِ حجاب‌هاست.»
و او همان سلمان -عَزَّ عَزُّهُ- است؛ او همان «هدهد» است و همان فرستاده‌ای است که به سوی ملکه‌ی سبأ برای سلیمانِ «اسم» -عَزَّ عَزُّهُ- رفت. و او یکی از آن دو کلاغ است. اما این‌که او را «قِدَمُ الخیرات» نامیده‌اند، به این دلیل است که مَثَلِ او همچون پرنده‌ای است که در بیشه‌زارها جوجه می‌گذارد و به آن «قدم الخیرات» می‌گویند؛ پس هرگاه بانگ برآورد، هیچ‌کس جز جوجه‌هایش او را پاسخ نمی‌دهد.
و اما سخنِ او که سرود: