همان‌گونه که آن عالم (امام) -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «هر کس به ناتوانی ظاهریِ ما ایمان نداشته باشد، به معجزه‌یِ ما نیز ایمان نیاورده است.»
و سخن او شیخ که سرود:
«صاحبِ آن دو تجلی (غنجوین)، نورِ ابوطالب است؛ از دوستیِ او تا آن گنجِ ذخیره شده.»
و این نور همان است که در میان آسمان و زمین قرار دارد.
و نیز سخنِ او که سرود:
«ای فرزندانِ درخششِ نور و ساحتِ قدسِ او، و ای فرزندانِ پاکی‌ها؛ ای که نصیری و فراتی هستی، و از نسلِ "سَلسَل" (سلسلیات) ای بچه‌شیرهای "شیرِ دین" و پیشوایِ پیام‌ها (رسالات).»
مقصود از «شیرِ دین» ، ابوشعیب محمد بن نصیر است؛ و او همان «سلسَل» و همان «روزِ جزا» (یوم‌الدین) است. و «دین»، همان محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- است؛ و «روزِ او» (یوم)، سلمان است. و سلمان همان جبرئیل است؛ همان کسی که نازل‌کننده‌یِ کتاب‌ها، لوح‌ها، انجیل، قرآن و صحیفه‌های شرح‌داده‌شده است.