« ظهورِ «معنا» در کالبدِ بشری »
و سخنِ او که فرمود: «حقیقتِ ایمان، شناختِ رازِ خدای رحمان در مقامِ ظهور است؛ و آن، همان ظهورِ او -عَزَّ عَزُّهُ- در جامه و کالبدِ بشری است. و جنبه‌یِ باطنیِ این ایمان، شناختِ او به مقامِ نورانیت است؛ آن‌گاه که آفریدگان با آن "ندا"، به پروردگاریِ (ربوبیت) او اقرار کردند و هر کس که آن صدا را شنید، پاسخ مثبت داد. پس شناختِ ظهورِ او در کالبدِ بشری، همان رازِ بزرگترِ خدا (سرّ الله الأعظم)، راهِ استوارترِ او، رازِ پنهان‌مانده‌اش و آن پیمانِ گرفته‌شده‌ای است که...»
از او -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: «هر کس رازی از ما را فاش سازد، گرمای آهن (گداخته) و سردی آن (تیغ برهنه) را به او می‌چشانیم.»
و سخن او -عَزَّ عَزُّهُ- که فرمود: «امرِ ما رازی پوشیده است که چون آشکار گردد، به دشواری پنهان می‌ماند.»
و همانا مقصود امام از «راز» در مقامِ بندگی، فرمانِ او به تقیه، کتمان (پوشیده‌داری) و پنهان ساختنِ امرِ خویش و پرهیز از آشکار کردنِ آن است.