عطا کرده است. بدان که "معنا" با هیچ اسم و بابی آمیخته نمی‌شود. همانا شیخ ما -مِنْهُ السَّلَامُ- از آن رو در نزد اهلِ ظاهر، "معنا" را در شمار امامان -عَزَّ عَزُّهُ- می‌آورد که بر او انکار نکنند؛ اما در باطن، او را یگانه و جدا می‌دانست و مؤمنان رمز و اشاره‌ی او را می‌فهمند.»

پس هر کس بگوید که «معنا» (حقیقت الهی) در شمارِ امامان -عَزَّ عَزُّهُ- است، همانا کفر ورزیده و مشرک گشته و ملعون است؛ همان‌گونه که «ابوذهیبه» و قائلان به «حلول» (حلولیه) لعنت شدند. چنان‌که «شیخ» -مِنْهُ السَّلَامُ- سروده است:

«ای تجاوزکار، تو منکرِ خدا و ساحتِ قدسِ او شدی، شرک ورزیدی و حق را نشناختی؛ برایم روشن کن که تو علیه کدام‌یک از آنان هستی؟ که این‌گونه طعنه‌زن و عیب‌جو گشته‌ای.»

پس ای کسی که بصیرتت سلب شده، تأمل کن که چگونه «شیخ» او را از مجموعه‌یِ «سطر» (سلسله‌یِ امامت) یگانه و جدا دانست و از شمارِ آنان بیرون آورد، و او را در ذاتِ خویش «یکتا» (احد) قرار داد. همانا نام‌ها و صفت‌ها تنها در حالِ «ظهور» بر او واقع می‌شوند؛ پس هرگاه قدرت و دانش و نطق را آشکار ساخت، با آن افعال و گفتارش توصیف می‌گردد.