پاسخ‌دهنده گفت: «هر کس که از او قدرتی کلی یا جزئی ظاهر شود به‌گونه‌ای که مکر، فریب، حیله و خیال در آن راه نداشته باشد او را اجابت کن که او در سخنش صادق است.» پرسشگر گفت: «آیا بگویم که او همان خداوند والای بزرگ است؟» پاسخ‌دهنده گفت: «از خودش بپرس! او تو را از جایگاه خویش آگاه می‌کند و اهلِ دعوت نیز به تو می‌گویند که او به چه نشانی شناخته می‌شود. اگر او صاحبِ ازل و قدم، دانایِ غیب‌ها، ترسیم‌کننده‌یِ سرنوشت‌ها و پدیدآورنده‌یِ هر معلومی باشد، بر منبرهای عظمتش به‌صورت آشکار و عیان، یا در مجالسش با سخنی مشهور و شناخته‌شده خواهد گفت: "همانا من خدایم"؛ همان‌گونه که آن ذاتِ متعال (امیرالمؤمنین) بر منبرها آشکارا و بدون پرده‌پوشی فرمود. و اگر "ولی" باشد، همان را می‌گوید که سیدِ بزرگوار محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمود؛ و اگر "باب" باشد، در محافلِ خصوصی برای اهلِ دعوتش، حقیقت و صدقِ جایگاهِ خود را بیان می‌کند. و اگر به دلیل حکمتی که مصلحت امت و مدارا با اهلِ دعوت در آن است، آن را بازگو نکرد، بر اهلِ حقی که او را دیده‌اند واجب است که از مقام او، از برپادارنده‌اش (مُقیم)، از جایگاه و مرتبه‌اش بپرسند. پس اگر او "قدیمُ الأیام" (ذاتِ خداوندی) باشد، می‌گوید: "من، من هستم" و از ذات و نفس و عزت و عظمتِ خویش سخن می‌گوید. همچنین اگر "باب" یا "حجاب" باشد حقیقت خود را می‌گوید. پس هر شخصی که تو را فراخواند و به سوی او خوانده شدی، و او چیزی آورد که تو را مبهوت و ناتوان ساخت، و سپس از غیبِ تو