شمارِ ماه‌ها نزد خداوند، در کتابِ الهی از روزی که آسمان‌ها و زمین را آفرید، دوازده ماه است؛ که چهار ماه از آن، حرام است. این است دینِ استوار؛ پس در این ماه‌ها بر خود ستم مکنید و همگی با مشرکان بجنگید، چنان‌که آنان همگی با شما می‌جنگند؛ و بدانید که خدا با پرهیزکاران است.»¹ در تفسیر این آیه می‌گوید: «مراد از ماه‌ها، مشهور بودن به ظهورِ خداوندِ والایِ دانا -عَزَّ عَزُّهُ- است که همان دوازده حجاب (پرده) می‌باشند؛ و آن‌ها همان حجاب‌های امامان -عَزَّ عَزُّهُ- و مقاماتِ ایشان هستند. از میان آن‌ها "چهار ماهِ حرام" است؛ یعنی بر کسی که ظهورِ امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- را به حقیقتِ شناخت شناخته و به یگانگی و فردانیتِ او اقرار کرده، حرام (ممنوع) است که تنها اشخاصِ دوازده‌گانه‌یِ پس از او را به‌صورتِ مستقل و جدا از حقیقتِ او بشناسد.» فرمود: «و "معنا" در همه‌ی این اشخاص یکی است؛ پس هر کس شخصی را به جای شخصی دیگر، یا مقامی را به جای مقامی دیگر بپرستد و میان حقیقتِ آن‌ها فرق گذارد، همانا کفر ورزیده و به خداوند شرک آورده است.»

حکیم محمد بن سنان روایت کرده است: از امام -عَزَّ عَزُّهُ- شنیدم که می‌فرمود: «همانا خداوند (عزّوجل) هنگامی که خلق را آفرید، در میان آن‌ها همچون خودِ آنان ظاهر گشت و در مراتب انتقال یافت، همان‌گونه که آنان انتقال