را از چنین گفتاری و عمل به آن پناه دهد. اگر «معنا» خود را از ظهور در مقامِ باب یا آمیزش با او منزه دانسته و بر هر کس که چنین اعتقادی داشته باشد مُهر کفر و شرک زده است، باید دانست که او تنها برای گرامی‌داشتِ «حجاب» (امام) در مَثَلِ صورتِ او ظاهر می‌شود، همان‌گونه که «اسم» بابِ خود را گرامی می‌دارد. پس چه می‌گویی درباره مردی بشری که غذا می‌خورد و شراب می‌نوشد و با این حال می‌گوید: «خداوند در او حلول کرده و از زبان او سخن می‌گوید!» خداوند ما را از این پندار و پیروانش محافظت کند.
من برای تو ظهورِ مهدی صاحب‌الزمان -عَزَّ عَزُّهُ- را در سپیده‌دمِ اولین روزِ جمعه، هشتم ماه شعبان سال ۲۵۷ هجری از بانوی گرامی «نرجس» (که نور از اوست) بیان کردم؛ و روشن ساختم که در کدام یک از مقاماتِ «اسمی» اختلاف نظر داشتند و به اشتباه گمان می‌کردند که آن مقامات، «معنوی، ذاتی و اَنزعی» هستند. همچنین توضیح دادم که چگونه قدرتِ الهی بر اساسِ سنت‌های جاری در ادوار و روزگاران گذشته جریان یافته است.
در تمامی کتاب‌ها آمده است که: سلسله‌ی امامت، مقامی «اسمی» دارد و «معنا» جز به ذاتِ خویش ظاهر نمی‌شود؛ او نه در هیچ‌یک از نام‌ها و صفاتش، و نه در هیچ‌یک از آفریدگانش به طور ذاتی تجلی نمی‌کند، بلکه او همان «اَنزَعِ بَطین»، امیرالمؤمنین -عَزَّ