(از سلمان تا سید ابوشعیب) ظاهر شده است؛ پس چرا نمی‌گویید که "معنا" در مَثَلِ صورتِ همان مقامِ بابیتی که "اسم" با آن ظاهر شده، تجلی یافته است (با اینکه آن‌ها نیز از اشخاصِ اسم هستند)؟»
پاسخ این است: «اسم»، بابِ (درگاهِ) «معنا» است. پس هرگاه «معنا» در مَثَلِ صورتِ «حجاب» (امام) ظاهر شود و او را زیر درخششِ نورِ خویش پنهان سازد، «اسم» در مقامِ «باب» ظاهر می‌شود؛ تا بدین ترتیب وقتی «معنا» با چشم دیده می‌شود، «اسم» همچنان بابِ او باقی بماند. «معنا» همان است که همه‌ی نام‌ها را نام‌گذاری می‌کند و «نام‌ها» همان محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- است که او «اسم» و «حجاب» و جایگاهِ همه‌ی نام‌ها، صفت‌ها و نشانه‌هاست. به همین ترتیب، سلمان نیز جایگاهِ نام‌ها، صفت‌ها و نشانه‌های سید محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- است.
آن‌گاه که «معنا» (خداوند)، مقامِ «اسم» را با غایب کردنِ آن و تجلی در مَثَلِ صورتِ او شرافت بخشید، از آن رو بود که اسم، جایگاهِ تجلیِ صفات و نشانه‌های اوست. به همین ترتیب، «اسم» نیز مقامِ «باب» را با ظهور در آن شرافت داد؛ زیرا باب نیز جایگاهِ صفات و نشانه‌های اسم است. اما «معنا» -عَزَّ وَجَلَّ- جز به ذاتِ خویش، یعنی به صورتِ «اَنزَعِ بَطین» (امیرالمؤمنین)، ظهورِ اصلی و ذاتی نمی‌کند. پس چگونه ممکن است او در مَثَلِ صورتِ «باب» که موجودی مخلوق است ظاهر شود؟ خداوند ما