در حضرت مولا امام حسن عسکری -عَزَّ عَزُّهُ- ، آخرین مقام و ظهور در سلسله امامان به کمال رسید و دلایل و براهین برای همگان روشن گشت؛ این کار برای تأدیب نفوس و فراهم آوردن توفیق جهتِ دوران غیبت بود، تا جهانیان در جست‌وجوی دانش، رستگاری و رهایی باشند و بدانند که آن مقام (حقیقتِ الهی) هرگز غروب نمی‌کند و پنهان نمی‌شود؛ او آشکارکننده‌ی قدرت، معجزات و دانش الهی است که هیچ آفریده‌ای جز او نمی‌تواند مانندش را بیاورد. سرورمان امام حسن -عَزَّ عَزُّهُ- غیبت ظاهری خود را در روز جمعه، هشتم ماه ربیع‌الاول سال ۲۶۰ هجری آشکار کرد. ولادت او در مدینه‌ی رسول‌الله -جَلَّ جَلَالُهُ- در روز دوشنبه، چهارم ماه ربیع‌الثانی سال ۲۳۲ هجری بود. پس مدت این مقام ۲۸ سال بود که ۲۱ سال و ۸ ماه و ۱۳ روز از آن را در زمان مولا علی عسکری امام هادی -عَزَّ عَزُّهُ- و ۶ سال و ۳ ماه و ۱۷ روز را پس از غیبت مولا علی عسکری -عَزَّ عَزُّهُ- سپری کرد. و این همان «معنویتِ مِثلی» (تجلی معنا در صورتِ مثال) است که او در این مقام آشکار نمود و در حالی که او همان «معنا» (خداوند) بود، خلق از دیدارش محروم گشتند. مشهد (مزار) او در خانه‌اش در سامرا، در کنار مزار مولا علی هادی -عَزَّ عَزُّهُ- است. در این دوران، «اسم» همواره در دو شخص ظاهر بود: سرورمان مهدی صاحب‌الزمان -عَزَّ عَزُّهُ- و جناب سید ابوشعیب محمد بن نصیر .پس اگر پرسشگری بگوید: «چرا واجب دانستید که "معنا" در مَثَلِ صورتِ "اسم" (حجاب) ظاهر شود؟ در حالی که خود گفتید "اسم" در مقام بابیت