و مادرش نرجس (که نور از اوست)، دختر پادشاه روم است؛ لقبش «ملیکه» دختر قیصر پادشاه روم بود و مادرش از فرزندان حواریون است که نسبش به «شمعون صفا» -عَزَّ عَزُّهُ- می‌رسد. و هنگامی که «معنا» (خداوند) در مَثَلِ صورتِ حسنِ عسکری -عَزَّ عَزُّهُ- ظاهر گشت، نسل‌ها در طلب او بودند و جبارانِ زمین قصد آسیب به او را داشتند؛ در این هنگام پرسش‌ها و پاسخ‌ها بسیار شد و شک و تردید پدید آمد و مذاهب فاسدی همچون «اسحاق احمر» و پیروانش و دیگر غالیانِ «حلولی» ظاهر گشتند. برخی از آنان افترا بسته و گفتند: «خداوند در حجاب، باب، ایتام و دیگر صاحبانِ مراتب حلول می‌کند»؛ تا جایی که گفتند: «او در خلقِ آمیخته‌یِ بشریِ ناطق که از گوشت و پوست است حلول می‌کند و محیط بر آن است و آن صورتِ بشری، حجابِ اوست و او غیبی است که جز با صورتِ بشری درک و مشاهده نمی‌شود.» آنان به امامی که پیشاپیشِ جماعت بود اشاره کرده و می‌گفتند: «این همان "معنا" برای جویندگانِ فرودست است»؛ پس خداوند آنان را و هر که را که سخنشان را بگوید و راهشان را برود، لعنت کند.و این در حالی بود که دیگر مقامات (بزرگانِ دین)، مقامی پس از مقام دیگر و شخصی پس از شخص دیگر را آشکار می‌کردند و دلایل و نشانه‌ها از همین مقاماتِ آشکار و کامل صادر می‌شد تا بیانِ حقیقت را برای همه‌ی جهانیان، از خاص و عام، منتشر سازند.