و نام مهدی -عَزَّ عَزُّهُ- دارای پنج نام بود: محمد، حَمد، حامد، حَمید و محمود؛ و کنیه‌های او ابوالقاسم و ابوجعفر است. و روایت شده که او کنیه‌های یازده امام از پدرانش را داراست. و نام «محسن بن علی»، عموی او نیز از شئون اوست؛ چرا که او محلِ قرار گرفتنِ نام‌ها، صفت‌ها و نشانه‌هاست. لقب‌های آن حضرت -عَزَّ عَزُّهُ- عبارتند از: مهدی، خَلَف (جانشین)، منتقم، کَرّار (بسیار حمله‌کننده)، صاحبِ رجعتِ سپید و بازگشتِ درخشان، قبض‌کننده و گستراننده (قابض و باسط)، ساعت، قیامت، وارث، درهم‌شکننده، جبران‌کننده، سدرةالمنتهی، غایتِ نهایی، نهایتِ بزرگ، مقصودِ جویندگان، گشایشِ مؤمنان، آرزوی صابران، بخشیده‌شده به آنچه می‌داند، کنار زننده‌یِ پرده‌ها، پاداش‌دهنده‌یِ اعمال، و کسی که خداوند پیش از این برای او همنامی (شبیهی) قرار نداده است. او جنبنده زمین (دابّة الأرض)، پرچمِ بزرگتر، روزِ موعود، فراخواننده به امری دشوار، آشکارکننده‌یِ رسوایی‌ها، آزماینده‌یِ رازها، هویداکننده‌یِ نشانه‌ها، خون‌خواه، گشایشِ بزرگتر، صبحِ روشن، فرجامِ سرایِ آخرت، عدل، داد، احسان، نیکوکار، نعمت‌بخش، بخشنده، مایه امن و امان، شفا، روشنایی، گوارایی، حجاب، حق، راستی، صراط و راه، چشمِ بینا، گوشِ شنوا، دستِ قدرت‌مند، پهلو و جانبِ خدا، وجه، چشم، نَفْس، دستِ راست، ابدی، مایه تأیید، نصرت و پیروزی، قدرت، عزت، توانمندی، کمال و تمامیت.