قدرت را از خود جدا کرده است»، همانا گمراه گشته و کفر ورزیده است. در سلسله‌ی ظهورات آمده است که «محمد بن نصیر» همان بابِ خداست که پس از او هیچ بابی گرفته نمی‌شود؛ و او بابِ دسترسی به غیبتِ سرورمان «ابی محمد» امام حسن عسکری بود. در آن دوران باب غایب گشت و «اسم» در دو شخص باقی ماند: حسنِ آخر (عسکری) و محمد بن نصیر؛ در حالی که «معنا» (خداوند) به ذاتِ خویش در مَثَلِ صورتِ علی عسکری -عَزَّ عَزُّهُ- ظاهر بود. نسل‌ها در طلب او بودند و فرعون‌های زمین قصد آسیب به او را داشتند. او غیبت را در روز دوشنبه، پنجم ماه جمادی‌الثانی سال ۲۵۴ هجری آشکار کرد. مدتِ این مقام چهل سال بود؛ که از آن میان، شش سال و پنج ماه با مولا محمد -عَزَّ عَزُّهُ- امام هادی و سی و سه سال و هفت ماه پس از غیبتِ محمد -عَزَّ عَزُّهُ- بود. و این همان «معنویتِ مِثلی» بدون هیچ تنگنا و حصاری است و مشهد (محل حضور) او در خانه‌اش در شهر «سرّ مَن رأی» (سامرا) بود. او در این غیبت، نه کشته شدنی را آشکار کرد و نه زهری را؛ بلکه «اسم» یعنی حسن عسکری -عَزَّ عَزُّهُ- را غایب نمود و خود در مَثَلِ صورتِ او برای «اهل مزاج» ظاهر گشت. و «اسم» بعدی یعنی سرورمان مهدی صاحب‌الزمان، محمد بن الحسن -عَزَّ عَزُّهُ- را در سپیده‌دم روز جمعه، هشتم ماه شعبان سال ۲۵۷ هجری آشکار ساخت. پس از آن، «اسم» همواره در دو شخص ظاهر بود: سرورمان مهدی صاحب‌الزمان محمد بن الحسن -عَزَّ عَزُّهُ- و جناب سید محمد بن نصیر .