چنان‌که مؤلف کتاب «الفحص و البحث» آورده است: پرسشگر گفت: «از تو درباره غیبت و بصیرت می‌پرسم.» پاسخ‌دهنده گفت: «مقصودت از بصیرت چیست؟» گفت: «اینکه خدا را مشاهده کنم، همان‌گونه که هر کس او را شناخت و یگانه‌اش دانست، مشاهده کرد.» پاسخ‌دهنده گفت: «این شناختِ بصیرت نیست، بلکه این شناختِ وجود است.» پرسشگر گفت: «پس سؤال من درباره بصیرت است؟» گفت: «بصیرت آن است که بدانی قدرت از آنِ اوست و نه هیچ‌کس دیگر.» گفت: «اگر من قدرت را از یکی از حجاب‌ها مقامات دیدم چه؟» گفت: «هرگاه قدرت را از دری (باب) یا حجابی یا از سببی از اسباب دیدی، بدان که آن از فعلِ خداوندِ والای بخشنده است.» گفت: «چگونه چنین چیزی ممکن است؟» گفت: «خداوند ولیّ، سبب، باب و حجابِ خود را پنهان کرد و خود به مَثَلِ صورتِ آن حجاب ظاهر گشت؛ پس آن قدرت، فعلِ "حاجب" (خداوندِ در حجاب شده) است نه فعلِ "محجوب" (آن مقام). او قدرت را آورد و امور شگفت‌انگیز را آشکار کرد، در حالی که آن حجابِ اصلی پنهان و از دیدگانِ ناظران و چشمانِ "اهل مزاج" (غافلان) غایب بود؛ پس آنان او را به شکلِ آن حجاب ظاهری می‌دیدند. پس ثابت شد که قدرت و فعل و علم، همگی کارِ حاجب است نه محجوب؛ و این است معنای شناختِ بصیرت.»

پس اگر قدرت و علم و فعل متعلق به حجاب باشد، هر کس بگوید: «معنا (خداوند)، سطر مقامات را با بخشیدنِ قدرتِ تفویض‌شده به آنان شرافت بخشیده و