« یگانگیِ «معنا» در سطرِ امامان »
و اما اینکه ربیعه‌یِ مدعی می‌گوید: «سطرِ امامت، معنوی و ذاتی است»، این عینِ شرک و افتراست. این سخن برخلافِ چیزی است که همه‌ی اهل توحید بر آنند و هیچ‌یک از پیشینیان و پسینیان چنین سخنی نگفته‌اند؛ و او هیچ گشایش و حجتی برای ادعایش ندارد مگر سخنِ «جِلّی» (عطیّه) که گفته است: «ظهورِ معنا در سطرِ امامت، به صورتِ اَنزَعِ بَطین (امیرالمؤمنین) است»؛ و این مطلبی است که معنای آن به‌راحتی درک نمی‌شود.
و سخنِ شیخ -مِنْهُ السَّلَامُ- در این باره چنین است: «عومِ اهل توحید این را نمی‌دانند؛ و حقیقت آن است که وقتی "معنا" (عزّوجل) اراده کرد تا به صورتی غیر از صورتِ اَنزعی ظاهر شود، شخصِ حسن -عَزَّ عَزُّهُ- را غایب کرد و برای "اهلِ مزاج" در مَثَلِ صورتِ او ظاهر گشت. در حالی که "اسم" (مقامِ اسمی) در سه شخص ظاهر بود: حسین، علی بن الحسین و رشید هجری؛ اما "معنا" به ذاتِ خویش در مَثَلِ صورتِ حسن -عَزَّ عَزُّهُ- ظاهر بود. از این رو، به آن "معنای مِثلی" گفته شده است؛ چرا که او حسن -عَزَّ عَزُّهُ- را غایب نمود و در مثلِ صورت او ظاهر گشت، در حالی که او (خداوند) از هستی و کیانِ خویش دگرگون نمی‌شود، بلکه تنها نام‌ها و صفت‌ها را تغییر