در حالی که باری‌تعالی «غیبت» را در ظاهر آشکار کرد و در مقامِ جدیدِ مورد انتظار تجلی یافت، همه‌ی مردم آن حجابِ وقفه و حیرت را که ناشی از نافرمانی خودشان بود به شکل صورتی شبیه به هابیل -عَزَّ عَزُّهُ- دیدند (همان صورتی که پیش‌تر او را با آن می‌دیدند). اما مؤمنانِ عارف، این صورتی را که عجز (قتل و مرگ) بر آن واقع می‌شود

می‌شناسند و «معنا» (خداوند) را منزه می‌دانند و می‌گویند: «ضربه به خودِ ضد خورده است و معنا از صورت و شبیه برتر است». پس هر کس از آن صورت عاجز بیزاری جوید، به راستی سخن گفته است.