و همانا سرورمان امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرموده‌اند: «ای مفضل، بپرهیز از کسانی که این مذاهب را وسیله‌ی نان خوردن و رسیدن به ریاست قرار داده‌اند؛ همانا حالِ یهودیان، مسیحیان و زرتشتیان از این نان‌به‌نرخ‌روزخورها و ریاست‌طلبان بهتر است. ای مفضل، نفسِ خود را به نیکی تدبیر کن و سودای ریاست را از آن دور ساز؛ چرا که هیچ بنده‌ای نیست که خدا را آن‌گونه که حقِ شناخت اوست شناخته باشد، مگر آنکه از این ریاست‌طلبی رهایی یافته است.»

اما درباره‌ی این سخنم که گفتم: «من بیزارم از صورتی (پیکری) که "ضد" (دشمن) عهده‌دار دفنِ آن شد»؛ به این دلیل است که آن صورتی که پیش روی قابیلِ لعنت‌الله‌علیه بر زمین افتاده باقی ماند، نه خودِ «معنا» (خداوند) بود و نه صورتِ حقیقیِ هابیل؛ زیرا برای آن مقاماتِ هفت‌گانه، «شَبَه» (کالبد مادیِ فانی) ثابت نشده است. و هنگامی که ربیعه گفت: «من ثابت می‌کنم که آن صورت، همان صورتِ هابیل -عَزَّ عَزُّهُ- است و ناتوانی و مرگ بر او واقع شده»، چنین استدلال کرد:

با استناد به سخن امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- که فرمود: «من به عجز تو و معجز تو ایمان آوردم، و همانا عجز از سوی قادر، خود قدرت است.»