و شیخ حاتم در کتاب «التجرید» گفته است: «آنچه از مقوله‌ی ظهور و غیبت است، همچون برقِ درخشانی است که دیده می‌شود اما حقیقتش درک نمی‌گردد؛ و این همان غیب و قدرتِ خیره‌کننده و عظیمی است که در عینِ پیدا بودن، پنهان (ظهور و بطون) است.»

و شیخ یعقوب حسن در کتابش «تذکرة الحیاة الروحية» (یادنامه زندگی مینوی) آورده است: «همانا علی، مظهری از مظاهر قدرت الهی است؛ چرا که ذات مطلق خداوند والاتر از آن است که به حکمِ صورت و کالبد، محدود (مقید) گردد.»

ابن مکزون گفته است: «همان‌گونه که خداوند به عقل‌ها شناختِ خویش را الهام کرد بی‌آنی‌که حقیقتش را درک کنند، به همین ترتیب رؤیتِ خود را به دیدگان نمود، بی‌آنی‌که بینایی کنهِ او را درک نماید.»