به دیگری در آن‌ها منتقل می‌شود؛ که نخستین‌شان امیرالمؤمنین و آخرین‌شان "حسنِ دیگر" (الحسن الآخر) است.»

و در کتاب «أخبار الموالی» آمده است که «عالم» -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «هر کس مقامِ "ذات" را بشناسد، به حقیقتِ "لاهوت" (پیوند یافته با الوهیت) رسیده است.» و نیز فرمود: «همانا خداوند در حال حلول است و در عین حال از آن منزه بوده و در حال حلول نیست.» و از سرورمان ابوعبدالله درباره‌ی «حجاب‌های اَریحیّه» (حجاب‌های مایه آسایش و روح‌بخش) پرسیدند، پس گفت: «آن‌ها حجاب‌هایی هستند که پروردگار در آن‌ها بر "عالم لطافت" (جهان مجردات) ظاهر گشت؛ و آن‌ها همان حقایقِ "اسم" و "باب" هستند، و ظهور او نزد "عالم اختصاص" (خواصِ اهل حق) به کمال رسید.»

و «سواق بصری» (که خداوند از او درگذرد) سروده است:

ای پدرِ پدران، ای آن که تو را شریکی نیست، مقصود من تویی و چشم‌انتظارِ دیدار تو هستم. مولای من، اگر گناهم مرا از دیدن تو محجوب کرده است، اما تو ای سرور من، از آفریدگان محجوب و پنهان نیستی. این حجاب‌ها همان نام‌های نیکوی تو (اسماء الحسنی) هستند و تو برای آن‌ها «معنا» (حقیقتِ باطنی) هستی، و صاحبِ حجاب‌ها به واسطه‌ی همین حجاب‌ها خوانده می‌شود.