و در رساله‌ی «التوحید» آمده است که صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «ظهورِ "معنا" (حقیقت الهی) در سطرِ امامت، به صورتِ "انزع بطین" (لقب مولانا علی) است.»
و ابوسعید در رساله‌ی «النجحیة» آورده است: از «عالم» -عَزَّ عَزُّهُ- پرسیدند: «آیا می‌توان برای "معنا" (حقیقت)، ظهوراتی "مثالی" (به صورت نماد و مثال) و "ذاتی" قائل شد؟» پاسخ داد: «هرگز! بلکه ظهوراتِ "معنا" به ذات است، نه به واسطه‌ی مثال‌ها و صفات؛ و این مثال‌ها و صفات، "محمدی" هستند. و آفریدگارِ ازلی متعال، در هیچ جهانی و هیچ دور و زمانی و هیچ گنبد سماوی و ملتی، جز به ذات خویش در صورت "انزع بطین" ظاهر نشده است، و او همان حق است.»
و از ویژگی‌های دعاها این است که چنین گفته شود: «ای کسی که از کیان (ذات) خویش هرگز تغییر نکرد، هرچند بر دیدگان آشکار گشت.» و در برخی دعاها آمده است: «به واسطه‌ی تو تو را شناختم و به تو راه یافتم، و اگر تو نبودی، نمی‌دانستم که تو کیستی.»
از رسول خدا -عَزَّ عَزُّهُ- پرسیدند: «خدا را با چه شناختی؟» فرمود: «من همه چیز را به واسطه خدا شناختم.»