برخلافِ آن بود به همان ترتیب نیز رواست که چشمان ما را از دیدن او بپوشاند؛ پس این ظهور را به ما نشان ندهد، در حالی که او در حقیقت موجود است.

و رَدّاد در رساله‌اش آورده است: امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «صاحبِ قدرت، خداوند به ذاتِ خویش است؛ و "صورت" به خلقِ او نسبت داده شده، همان‌گونه که "قدرت" به او منسوب است؛ و صاحبِ قدرت را صورتی نیست.»

و شیخ حسین احمد در رساله‌ی «التضمین» گفته است: «در حقیقت، آن صورتِ دیده شده، چیزی جز همان ذاتِ قدیمِ ازلی نبود؛ و آن همان غایت و مقصودِ کلی است که فراتر از آن برای هیچ جوینده‌ای مَطلبی و برای هیچ مشتاقی مقصودی نیست. او با تمامِ کمالِ وجودِ الهی و جوهرِ حقیقی آشکار است، و همان غیبِ دست‌نایافتنی و استواری است که درک نمی‌شود؛ چرا که دیدگان از دیدنِ او با چشمِ ادراک ناتوان‌اند، بلکه مشاهده‌ی او تنها به اندازه‌ی قابلیت‌ها و استعدادهاست.»