را آورد و عجایب خیره‌کننده را آشکار کرد؛ در حالی که آن "حجاب‌کننده" (حاجِب)، از چشم بینندگان و از بصارتِ کسانی که دیدگاهشان آمیخته و مختلط است، پنهان و غایب است؛ پس آن‌ها او را تنها به عنوان یک حجاب می‌بینند. بنابراین ثابت شد که قدرت و فعل، از افعالِ حجاب است، نه از فعلِ محجوب. و این است معرفتِ بصیرت.»
امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «ولی خدا قدرت می‌آورد و خداوند نیز قدرت می‌آورد؛ با این تفاوت که خداوند هر آنچه را بخواهد پدید می‌آورد، اما ولی، چیزی را به چیز دیگر دگرگون می‌کند و چیزی را از چیز دیگر پدید می‌آورد، در حالی که خداوند چیزی را از "هیچ" (بدونِ سابقه‌ی چیزی) می‌آورد. پس این نشان داد که قدرت به فرمانِ "معنا"، به "اسم" واگذار شده است و "اسم" آن را به "بابِ" (درگاهِ) خود امتداد می‌دهد. و قدرتِ کلی، آفریننده است نه آفریده‌شده؛ همان صفتِ فعل است که فاعل (کننده) است نه مفعول (انجام‌یافته)، و عارف به همین اشاره می‌کند؛ و این قدرت از خودِ "معنا" و به واسطه‌ی ذاتش آشکار شده است. فراتر از این، برای هیچ جوینده‌ای مَطلبی (مقصودی) نیست؛ و آن همان رازِ پوشیده و پنهان، و غیبی است که درک نمی‌شود.