ابومحمد عبدالله جنان در کتاب «إيضاح المصباح» آورده است: «و فلک پنجم که بر آسمان‌ها و زمین محیط است، همان "نقطه‌ی وهمی" است؛ مقصودم همان ذات غامضی است که سایر عقل‌ها و نفوس تنها به وهم (تصور) آن دست یافته‌اند، و او کسی است که هیچ نام و دری به او راه نیافته و هیچ‌کس جز خود او نمی‌داند که او کیست. و "نقطه‌ی فیض‌بخش" (النقطة الفيضية)، حجابِ ذات است؛ یعنی همان نور او که "روحِ میم" از آن صادر شده است و اعداد از آن پدید می‌آیند؛ و او همان "سید محمد" است که نخستینِ اعداد و نخستینِ حرکات است. و این نقطه چیزی غیر از ذات نیست، زیرا میان ذات و نورش تفاوتی نیست و "میم" از آن تشکیل شد و آشکار گشت. و این همان نگاه (نگریستن) اوست، همان‌طور که پیش‌تر آوردیم که هر یک از مظاهر، ذات را متناسب با جایگاه خود مشاهده می‌کند و او را به گونه‌ای می‌بیند که کسی پایین‌تر از او نمی‌بیند.

و "نقطه‌ی سفید" که حجابِ نور است، همان است که "مرکزیه" نامیده می‌شود؛ یعنی مرکز انوار و محل اجتماع اسرار است. پس "باب" (درگاه) را "ضیاء" (پرتو/نور) نامیدند، زیرا در آن نگاه خاص از دیگران متمایز و یگانه گشته است. و "نقطه‌ی چهارم" (بیکاریه/نقطه‌ی پرگار)، همان "سایه" است که حجابِ ضیاء (نور) می‌باشد؛ و این نگاهِ "یتیم" و عوالم نورانیِ پس از اوست. و شاهد آن، سخن خداوند متعال است: ﴿آیا نديدی که پروردگارت چگونه سایه را گستراند؟ و اگر می‌خواست آن را ساکن