کسی آنچه را که وجود ندارد و دیده نمی‌شود نشناسد؛ زیرا هر شناسده‌ای، توصیف‌شده است و هر معدومی، گمشده و ناشناخته است.»

و رَدّاد در رساله‌اش آورده است: «خداوند همان "کمال نخست" است و فاعلِ (آفریننده‌ی) "کمال دوم" است که آن کمال دوم فاعلِ منفعلی است. و او را جز یک صفت نیست و آن "فعل" است؛ و تمامی صفاتی که فاعل به آن‌ها توصیف می‌شود، همان افعال هستند و مجموعه‌ی افعال نیز یکی است و آن "فعل" است. پس او فاعلی است که منفعِل (تحت تأثیر قرارگیرنده) نیست.»

و از رساله‌ی «غنیمة السفر» نوشته‌ی شیخ حسین احمد نقل شده است: از جابر بن عبدالله انصاری روایت شده است که گفت: به مولایم امام باقر -عَزَّ عَزُّهُ- عرض کردم: «آیا پیش از خلق آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آن دو است، روزها و شب‌هایی بود تا من امرِ آن‌ها را از شما بدانم؟» فرمود: «ای جابر، مقصود از روزها و شب‌ها و صفت‌هایی که میان مردم رایج شده، همان‌هایی است که خداوند در مورد آن‌ها به رسولش فرمود: ﴿و آنان را به روزهای خدا یاد کن﴾.»