و «عالم» -عَزَّ عَزُّهُ- در کتاب «الأسوس» گفته است: «او تماماً قدرت است، تماماً علم است، تماماً اول است، تماماً آخر است، تماماً باطن است و تماماً ظاهر است؛ و همانا این نام‌ها و صفت‌ها، به واسطه‌ی حجاب‌های دیدنی از او زایل (جدا) گشته و بر غیرِ او نازل شده‌اند.»
و سید ابراهیم مصطفی در رساله‌ی «خزانة المعقود» آورده است: «تمام زمان‌ها از آنِ خداست و در هر وقت و ساعتی، ظهور مولای تو برای خلقش به طریقِ عذر و انذار (آگاه کردن و هشدار دادن) همیشگی است، لکن آفریدگان نسبت به او در جهل‌اند. و بدان که قدرت خداوند متعال، مانند دیواری پیرامونِ هستی است و وجود او از هیچ جایزی (مکانی/حیزی) تهی نیست؛ و غیبتِ او همان اشراق است و اشراقش همان غیبت.»
و «مکزون» در دیوانش سروده است:«کجا تو نیستی تا کسی از تو به سوی او بگریزد؟
بلکه بگو تو کجایی و آن "کجا" در تو کجاست؟»
و «شاب ثقه» (جوان مورد اعتماد) در کتاب «دلائل» گفته است: «ما گروه مؤمنان، آنچه را شناختیم توصیف کردیم و آنچه را یافتیم پرستیدیم، و حقیقت جست و یافتیم؛ پس هر کس موجودی دیدنی را نشناسد، کافر است، و شایسته‌تر آن است که