و شیخ در رساله‌اش گفته است: «اگر ظهورِ آفریدگار در آسمان و زمینش نمی‌بود، وجود او ثابت نمی‌گشت و یقین به او درست نمی‌بود و هیچ‌کس او را نمی‌شناخت.»
و شیخ محمود صوفی در رساله‌اش آورده است: «روایت شده است که نخستین "اسمی" که "معنا" او را غایب ساخت و در سلسله‌ی امامان، به کالبدِ مِثالیِ او ظاهر گشت، امام حسن -عَزَّ عَزُّهُ- بود؛ به همین سبب او را "حسن" نامید، یعنی در عقل‌ها "پسندیده" (مستحسن) است که پروردگار، صورتی مِثالی از خود را به اهلِ مزاج (صاحبان احوال مادی) نشان دهد؛ هرچند که او از جنبه‌ی ذاتیِ خویش تغییر نمی‌کند، اما دیدگان به سوی آن جنبه‌ی مِثالی گردانده می‌شوند. در حالی که اهلِ مراتب (خواص)، او را جز به صورتِ ذاتی، تجریدی (انزعی) و معنوی نمی‌بینند. تمام این‌ها تفاوت‌های آشکاری است که دلالت می‌کند بر اینکه "اسم" غیر از "حقیقت" است و "صفت" غیر از "ذات"؛ و همانا نام‌ها و صفات، نشانه‌هایی هستند که بر حقیقتِ ذات دلالت دارند. این مطلب برای کسی که در آن بیندیشد و عقل خویش را از هوای نفسش انصاف دهد، روشن است.»
و او گفت: مولای ما امام حسن -عَزَّ عَزُّهُ- در دعای خویش می‌فرمود: «ای آنکه جلوه‌ها (وجه‌ها)ی فراوان داری، هر آن که تو را می‌جوید، هدایت