رفته است، گوییم: آن ضربت بر «ضد» (دشمن) وارد شده و امر بر آنان مشتبه شده است؛ و ناتوانی در درک حقیقت تنها در کسی است که آن را انکار کند.
و رَدّاد در رساله‌اش آورده است که از مفضل -مِنْهُ السَّلَامُ- روایت شده است که گفت: «عرض کردم: سرور من، آفریدگان چگونه به مقامات می‌نگرند؟» پاسخ داد: «خداوند دیدگانشان را می‌گرداند و صورتی را به آنان می‌نمایاند که آن را از روی اعمالشان برایشان می‌آفریند؛ پس آنان به اعمال خویش در صورتی می‌نگرند که آنان را به شگفت می‌آورد و خشنود می‌سازد.»
و شیخ خلیل بن معروف آورده است که سرور ما رسول -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «علی حجابِ دیدگان است و خداوند حجابِ گمان‌هاست؛ و خداوند، باطنِ علی است. و نشانه‌ی "اسم" آن است که خداوند برتر از اوست. و چون او در کالبدِ دیدنی به نام علی امیرالمؤمنین ظاهر گشت بدون آنکه صورتِ نورانی، یا چراغ، یا نورِ ذات در آنکه دیده می‌شد آشکار باشد پس واجب شد (پیدا شد) که این صورتِ نورانی، باطنِ این صورتِ بشری است و صورتِ بشری، ظاهرِ آن است.»
و سرور ما محمد -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «به آسمان بر شدم و پروردگارم را دیدم؛ پس او را در آنجا ندیدم، مگر همان‌گونه که در اینجا روی زمین دیده بودم.»