اما کالبد‌های مِثالیِ «اسم» که مورد تشریف (شرافت‌دهی) و ازاله (برکناری) قرار گرفتند، در آغازِ ظهورشان خاموش بودند و هیچ فعل، دانش و قدرتی به آنان نسبت داده نمی‌شد؛ اما هنگامی که مورد تشریف قرار گرفتند، برهان‌ها، افعال، ذکر و آن شرافتی که از سوی «معنا» به آنان عطا شده بود، به آنان نسبت داده شد.

سلسله‌ی «امامت و وصایت» از هابیل تا «عین» (علی) — که مولای ما والا مرتبه است — ادامه دارد. و سلسله‌ی «ائمه» از حسنِ اول (مجتبی) تا حسن عسکری است؛ اینان امامان هستند و «معنا» امامِ آن‌هاست؛ آنان خدایگانند و «معنا» خدای آن‌هاست؛ آنان غایات (اهداف نهایی) هستند و «معنا» غایتِ آن‌هاست.

و سلسله‌ی «رسالت» (آنان که فرستاده شدند) عبارتند از: «ادریس، نوح، هود، صالح، ابراهیم، شعیب، موسی، حزقیل، داوود، سلیمان، یونس، زکریا، عیسی، محمد». اینان کسانی هستند که به پیامبری برگزیده و فرستاده شدند.

و سلسله‌ی «نبوت» عبارتند از: «آدم، انوش، قینان، مهلائیل، یاذر (یارد)، اسحاق، یعقوب، کولب (کالب)، متوشخ (متوشلح)، ارفخشد، لقمان، الیاس، شمویلا (سموئیل)، طالوت، ایوب، لمک، سام، یعرب، اسماعیل، قصی، اشعیا، الیسع، خضر، یحیی، دانیال، اسکندر، هاشم، عبد مناف، عبدالمطلب، عبدالله».