را آشکار کرد که «میم» با آن ظاهر بود در حالی که در مرتبه‌ی «اسمی» خود قرار داشت. و سرور ما محمد بن الحسن الحجه از مدینه آمد، در حالی که شش سال داشت و بر او نماز گزارد؛ و ابوشعیب (محمد بن نصیر) فرمان‌دهنده و بازدارنده بود. آن جسمِ با عظمتی که بر روی تابوت دیده می‌شد، همان جسمِ پنهان در نور بود؛ او همان «اسم» در کالبد نخستینی بود که پیش از آنکه «معنا» آن را برکنار (ازاله) کند، با آن ظاهر بود. پس آن جسمی که بر روی غسل‌خانه دیده می‌شد، پیکرِ «میمِ پدیدآمده» (مُحدث) بود، در حالی که محمد بن الحسن، گونه‌ای «قدیم» (ازلی) بود. در واقع «میم» خود سرپرستیِ نماز بر خویش را بر عهده گرفت؛ پس جنبه‌ی قدیمیِ او بر جنبه‌ی پدیدآمده‌ی او نماز گزارد. پاک و منزه است آن که هر چه بخواهد انجام می‌دهد.

«معنا» در سلسله‌ی نبوت «خاموش» (صامت) و «اسم» سخنگو (ناطق) است؛ اما در سلسله‌ی امامان، «معنا» سخنگو و «اسم» خاموش است. «اسم» در ظهوراتِ ذاتی‌اش ناطق بود و «معنا» صامت؛ زیرا «اسم» در ظهوراتِ ذاتی‌اش، پیامبر، فرستاده و صاحب شریعت و هدایت است. در حالی که معجزات، برهان‌ها و نشانه‌ها از «معنا» ظاهر می‌گشت؛ به همین سبب، ظهوراتِ ذاتی تنها به پیامبرِ صاحبِ شریعت نسبت داده می‌شود. به خاطر همین شرافت بود که «اسم» به شرافتی بیش از این نیاز نداشت.