حدوث است اما بی‌انتهاست، و قدرتی که افعالی است که بر آن‌ها حد، پایان و وصف قرار می‌گیرد، و قدرتی که از امری فرمان‌دهنده صادر می‌شود.

اما آن قدرتی که قدرتِ هستی‌بخشی بدون حدوث است: این همان قدرتِ «معنا» است که با آن هستی را آفرید و آن را اسم، صفت، حجاب و جایگاه مشاهده‌ی خود قرار داد، و او این قدرت بدون حدوث است.

و اما قدرتِ حدوثِ بی‌انتها: این قدرتِ آفریدگار و پدیدآورنده‌ی اشیاء است که توصیف نمی‌شود، حد نمی‌یابد و اندازه‌گیری نمی‌گردد؛ چنان‌که خداوند تعالی فرمود: «و آنان خداوند را به اندازه واقعی‌اش قدر ندانستند».

و اما قدرتی که بر آن حد، پایان و وصف قرار می‌گیرد: این قدرتِ «محدث» (پدیدآمده‌ای) است که آفریدگار او را پدید آورد و برای او وظیفه‌ی عذرآوری، هشدار و ابلاغ را قرار داد و او را سببی برای نجات جهانی قرار داد که او نخستین پدیدآمده‌ی آن است؛ و آن محدث همان «باب» است که نخستین پدیدآمده‌ی عالم علوی است و ترتیب مراتب و درجات از او و به واسطه‌ی اوست.

و اما قدرتی که از امری فرمان‌دهنده صادر می‌شود: این قدرتِ صاحبانِ مراتب و درجات است که خداوند جل‌وعلا آنان را فرمان‌بردار (مؤتمرین) «باب» قرار