خورشید طلوع می‌کند که نورش بر تمام ستارگانِ پایین‌تر برتری دارد – آن‌ها را می‌پوشاند و در نتیجه دیده و مشاهده نمی‌شوند.»
و از عبدالمؤمن صوفی در باب ششم روایت شده است: همانا سرورِ ما محمد، نورِ دانش‌ها و آموزگارِ جهانیان است؛ و «ازل» همان است که بر او می‌تابد و نورِ اوست، و اوست که در مِثلِ او ظاهر شده، و دلالت‌کننده بر او، و فراخواننده از سوی او و به سوی اوست.
و جلال‌الدین صوفی در کتاب «تقدیم الاسماء» گفته است: هر کس «ذات» را از نام‌ها و صفات یگانه و جدا نسازد، و تفاوتِ میانِ «فصل» (جدایی) و «وصل» (پیوستگی) را بازنشناسد، به ساحل توحید نخواهد رسید؛ و معبودِ چنین کسی، موجودی پنداری و آفریده‌شده، و بتی (جِبتی) نفرین‌شده است.
و از برخی عارفان درباره‌ی ظهورِ «معنا» در کالبدِ دیدنی و ظهورِ «اسمِ» او در کالبدِ محمدی پرسش شد؛ پس گفت: «کالبدِ دیدنی، سرمنزلِ مقصودِ جویندگان است، و "اسم"، اشاره و نشانه‌ای برای ریاضت‌کشان و پویندگانِ راه است.»
و سرور ما شیخ در رساله‌اش گفته است: «قدرت، تنها یک حد نیست؛ بلکه از آن، قدرتی است که هستی‌بخش است اما آغاز و حدوث ندارد، و قدرتی که دارای