و ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- در «الاکوار النورانیه» گفته است: «همانا "ازل" به واسطه‌ی قدرت الهی، نه به صورت پوشاننده و نه زائل‌شونده، بر جهانیان ظاهر می‌شد. "اسم" در قالب ماهِ تابان و کامل ظاهر می‌گشت و "باب" در قالب خورشید. پس چون اراده‌ی "ازل" به کمال رسید و ظهورات دگرگون گشت، "باب" را که خورشید بود، به صورت "آسمان" پدیدار ساخت و آن ماهِ تابان را به صورت "خورشید" ظاهر کرد، و آفریدگار (باری) در قالب آن ماهِ تابان و کامل تجلی یافت؛ و جهان‌ها نیز بر طبقِ الگوهای ظهور او پدیدار گشتند.»
و شیخ صالح ناصر در کتاب خود «العقائد الروحیه» گفته است: «مولا حسن عسکری -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: ما گروهِ پیامبران و جانشینان (اوصیا)، در شکم‌ها حمل نمی‌شویم و از رحم‌ها خارج نمی‌گردیم؛ بلکه ما در "پهلوها" (جُیوب) حمل می‌شویم، چرا که ما نور خداییم که هیچ پلیدی و آلودگی به آن راه نمی‌یابد.»
حمزه بن شعبه در کتاب «حجت العارف» روایت کرده است که از مولای ما باقر -عَزَّ عَزُّهُ- نقل شده که فرمود: «ما نزد خداوند مقامی داریم که هرگاه در آن باشیم، ما همان او هستیم؛ و هرگاه از آن مقام فرود آییم، ما همان هستیم که هستیم و او همان است که هست.»