بلند است و اندک‌شمارند کسانی که به آن دست یافته‌اند؟ به همین سبب است که کمتر کسی از اهلِ حقیقت را می‌یابی که آن را انجام داده یا درباره‌اش سخنی گفته باشد؛ چرا که راه رسیدن به آن دشوار و مشهدِ (جایگاه شهود) آن بسیار بزرگ است. این مقام از والاترین و درخشان‌ترین اسرار است و چشمه‌سارِ آن از غریب‌ترین و شیرین‌ترین چشمه‌های الهی است؛ کشف و شهودِ آن نیز روشن‌ترین و آشکارترین کشف‌های قدسی است. پس هر کس از جویندگانِ صادق که خواهانِ رسیدن به این مقام است، باید روزها را روزه بدارد و شب‌ها را با ذکر زنده نگه دارد. باید بیست شبانه‌روز را طبق دستورِ حکمت در خلوت بگذراند؛ و چون بیست روز سپری شد، در انتظار "واردِ اقدس" (الهامِ مقدس) و "نَفَسِ رحمانیِ برتر" باشد تا آنکه سی روز کامل گردد. در این مدت نباید چشمانت را به خواب سرمه کنی (هرگز نباید بخوابی).

پس اگر ادعا کردی که در قلبت الهامی رخ نداده و خداوند در جانت رستاخیزی به پا نکرده است، بدان که در "مراقبه‌ی" تو آسیبی راه یافته است؛ پس به سوی خود بازگرد و خویشتن را سرزنش کن و از نو برای خلوت آماده شو. زیرا گریزی از حصولِ این تجلی نیست، یا به صورت جزئی و یا کلی. پس اگر تجلی و مقام برایت کامل گردد، تمام نشانه‌های آن را به کمال خواهی دید.»