دیگری گفت: «اگر در آنجا آفریدگانی باشند که شنوایی، بینایی، عقل، فهم، سخن و قدرتِ تشخیص نداشته باشند، پس آن‌ها کر و لال و کور خواهند بود که با مقامِ والای آسمان سازگار نیست.»
و دیگری گفت: «اگر آن‌ها را شنوایی و بینایی باشد اما در آنجا نه صدایی برای شنیدن و نه نغمه‌ای برای لذت بردن باشد، پس حسِ شنیدن و دیدنِ آن‌ها بیهوده و بی‌فایده است. اما اگر در ظاهر گوش و چشمی (مانند انسان) نداشته باشند ولی در حقیقت بشنوند و ببینند، پس آن‌ها از موجوداتِ این‌جهانی شریف‌تر و برترند؛ زیرا گوهرهای آن جهانی، پاک‌تر، نورانی‌تر، شفاف‌تر، تمام‌تر و کامل‌تر هستند.»
حکیم هفتم گفت: «اگر آن موجوداتِ محسوس در آن جهان، شریف‌تر و برتر از موجودات این جهان نبودند و اگر نفوس راه رسیدن به آن‌ها را نمی‌یافتند، پس ترغیبِ فیلسوفان به بازگشت به عالم ارواح، و تشویق پیامبران — که شکوهشان بلند است — به سوی لذت‌های بهشتی، باطیلی محض و دروغ و بهتان می‌شد؛ و حاشا که چنین باشد.»
اخوان صفا در رساله خود می‌گویند: «بدان ای برادر من، که اگر انسان نیک بیند، خواهد یافت که پیکر (جسد) او مانند کشتی است و نفسش مانند ناخدای آن؛ اعمالش همچون کالاهای بازگان، دنیا مانند دریاها، مرگ مانند ساحل و آخرت مانند شهرِ بازرگانان است، و خداوند متعال در آنجا پادشاهِ پاداش‌دهنده است.