در سرود آمده است:

چه بسیار عبادت‌کنندگانی که بنده‌ی هوای نفسِ خویش‌اند؛ او خیالِ خود را در آینه دید،

و پنداشت که او خودِ اوست، پس هر چه غیر از او بود رها کرد و از حدّ خود فراتر نرفت، به این گمان که ذاتش، سرور و مولای اوست؛ چرا که چیزی جز خود ندید. سپس شبهه‌ی شک‌هایش، به ادعای او تبدیل شد و او را از آنچه نمی‌دید، کور ساخت؛ پس گفت: "من خدام!" اما هنگامی که این شوربخت به خواب رود، تمام ریسمان‌های تعلقاتش گسسته می‌شود؛ پس در هنگام بیداری چه خواهد شد، آن روز که پرده‌ها کنار رود و اشتباهات زایل گردد؟

تذکّری: بدان که مقام‌های سلوک هرگز دست نمی‌یایند مگر برای "اهل وصول" (رسندگان) که محققین و اهل عنایت‌اند. اما "کرامات" (معجزات)، از آن جهت که کرامت‌اند، مخصوص آن‌هاست؛ اما از آن جهت که "شکستن عادت‌های طبیعت" (خرق عادات) است، ممکن است به دست کسی که فریب خورده یا "مستدرج" گشته (کسی که گام به گام به سوی هلافت می‌رود اما گمان می‌کند در پیشرفت است) نیز رخ دهد. برای مثال، مردی زنا کند یا دزدی نماید یا کاری حرام انجام دهد، و سپس بر "مکاشف" (کسی که پرده‌ها از پیش او کنار رفته) ظاهر شود؛ در آن حال، مکاشف بر