که مالکِ من، تویی و نه من. گویی من از روی بخل و خودرایی، بی‌نیاز از توأم، و تو از روی کرم، محتاجِ منی!

محیی‌الدین در کتاب "مواقع النجوم" سروده است:

به هر که می‌خواهد آفریدگارش را درک کند، بگو: "عجز از درکِ درک، خود درکی است!" یعنی پذیرفتنِ ناتوانی در شناختِ کاملِ خدا، والاترین شناخت است.

هر کس به "حیرتِ درخشان" ایمان آورد، اوست که به غایتِ شناختِ خدای رحمان رسیده است. و اما کسی که بر آن اصرار ورزید تا او را به طور مادی یا ذهنی محقق ببیند، پایانِ کارش انکار حقیقت و شرک خواهد بود. پس پذیرفتنِ ناتوانی در رسیدن به حقیقتِ او، چون خورشیدِ نیمروزی است که افلاکِ عبادت را در تابشِ خویش به حرکت درآورده است.»

«منهاج الصالحین گوید: "حجاب" عبارت است از نقش بستنِ صورت‌های کیهانی (تصویر جهان مادی) در قلب، که مانع از پذیرش تجلی حق می‌گردد. هرگاه در قلب سالک چیزی جز خدای متعال باشد، او از تجلی حق محجوب است. گاهی این "غیرها" (دلبستگی‌های دنیوی) چنان زیاد می‌شوند که حجابی تاریک (ظلمانی) می‌سازند، و گاهی اندک‌اند و حجابی نورانی می‌گردند. به همین دلیل، محققان برای