و امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: «هر کس "اسم" را از "مسمّی" (نامیده شده) و "صفت" را از "موصوف" متمایز نسازد، در حقیقت هیچ‌چیز را نپرستیده است.»

و باز آن حضرت -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: «سوگند خوردم که بهشت خود را جز برای کسی مباح نکنم که مرا شناخته باشد، مرا یکی بداند (توحید کرده باشد) و نامم را از من متمایز سازد.» پس «اسم»، متغیر و گوناگون است، اما «معنا» به ذات خود قائم است و «نام‌ها» تنها عبارت‌هایی برای اشاره هستند.

ابن شعبة در کتاب «حقائق اسرار الدین» آورده است: «همانا خداوند سبحان، هرگاه بخواهد "اسم" را پنهان سازد، آن را در زیر تلألؤ (درخشش) نور ذاتش پنهان می‌دارد؛ تا بدین‌وسیله نشان دهد که او با آن نورهایی که پس از جدایی از آن‌ها آفریده شد، نمی‌آمیزد و با آن‌ها مخلوط نمی‌گردد، بلکه در جایگاهی پایین‌تر از آن‌ها، در مرتبه‌ی تکوینِ آفریدگان قرار می‌گیرد؛ زیرا آفریدگار (باری)، در مقام علو (برتری و تعالی)، فراتر و پاک‌تر از آن است.»

و از رساله‌ی «مصریه» آمده است: «همانا "اسمِ معنا" -عَزَّ عَزُّهُ- ، اسمی است که به ذات خود قائم و کامل است؛ شخصی زنده است که ظاهرش گویا، دانا، توانا و آفریدگار است. قدیمی است که ماندگار و ابدی است؛ یکی و ازلی است که دیده می‌شود و وجود دارد؛ سرمدی و همیشگی است که به الوهیتِ