و اگر او را بشناسی، خواهی دید که ذاتش هرگز جدا نشده است، بلکه هر آنچه دیدی، همان معبود است در ابدیت.

و «مُهلْهل» در رساله‌ی «بغدادیه» خود آورده است: «و همانا "معنا" هنگامی که خواست قدرتش را آشکار کند و حکمتش را نمایان سازد، نوری از نور ذاتش طلوع کرد که پیش‌تر در او باطن (پنهان) بود؛ پس به واسطه آن، ظاهر گشت. پس او همان باطنش بود هنگامی که پدیدار شد، و ظاهرش بود هنگامی که آفریده شد؛ درست مانند نوری که از قرص خورشید می‌تابد. چرا که نورِ قرص خورشید با آن متصل است و از آن جدا نیست؛ با وجودِ خورشید موجود است و با غیبتش غایب می‌گردد، زیرا نور چیزی غیر از خورشید نیست. همان‌گونه که خورشید، نور، ضوء (پرتو) و سایه با هم مرتبط‌اند؛ پس قرصِ خورشید همان "عین"، نور همان "میم"، ضوء همان "سین" و سایه همان "یتیم" است.»

و در «رساله‌ی مصریه» آمده است که سید محمد -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: «شما را با خود می‌شنانم، شما را با پروردگارم می‌شنانم»؛ و معنایش این است: «شما را با "میم" می‌شنانم و شما را با "عین" می‌شنانم. و هر کس "اسم" را با حقیقتش بشناسد، همانا "معنا" را شناخته است و پرستشش درست و راستین گشته است.»