می‌دهد.» پس نفوسِ رسولان و پیامبران، پاک‌تر، پیراسته‌تر و مهربان‌تر است و هیچ فضایی گنجایشِ آن‌ها را ندارد. چون به اوجِ خود بوزند، جهان‌ها از آن به هیجان درآیند و آسمان‌ها از شدت درخششِ آن‌ها و سنگینیِ تجلیاتی که در آن‌هاست، روشن شوند. شاید از آنچه گذشت دانسته باشی که ارواح چنان بزرگ می‌شوند که هیچ چیز جز آفریدگارشان (سبحانه و تعالی) گنجایش آن‌ها را ندارد؛ و این به سبب تجلی الهی است که درباره‌اش گفته شده: «زمین و آسمانم مرا نگنجاند، اما قلب بنده‌ی مؤمنم مرا جای داد.» و از این روست که پیامبر -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمود: «مرا با خدا وقتی است که در آن نه فرشته‌ای مقرب و نه پیامبری مرسل با من نمی‌گنجد.»

پس ظاهرِ این "وقت" چنان است که جز خدا در آن نمی‌گنجد. و از آنچه گذشت روشن شد که آسمان‌ها و زمین گنجایشِ تجلی خدا را نداشتند اما قلب بنده‌ی مؤمن او را جای داد. از اینجاست که دانسته می‌شود هرگاه کسی به مقامِ تحقق در خدا برسد و تجلیات بر او افاضه شود، روحش چنان تعالی می‌یابد که هیچ‌یک از آفریدگان گنجایش او را نخواهد داشت؛ و چگونه ممکن است آفریده‌ای بتواند کالبدی را در خود جای دهد که رازهای ربوبیت در آن جمع شده و تمامِ جهان‌های هستی در آن درنوردیده گشته است؟»