هستی را میان ضیاء و سایه برپا ساخت؛ پس صورتِ هستی با معبود متصل است.»
جلال‌الدین صوفی در کتاب «تقویم الاسماء» آورده است: «هیچ راهی برای گشودن این طلسم (راز) نیست، مگر از طریق کشف حقیقتِ "اسم"، و "اسمِ اسم" و "اسمِ اسمِ اسم".»
و شیخ در رساله‌اش گفته است: «پس "اسم" -عَزَّ عَزُّهُ- ، ماهیتش از دو نور جوهری است: یکی قدیم و یکی محدث. قدیم، باطنِ آن است که همان "الله"، اسم جلیلی است که از نور ذاتِ علیِ عظیم پدید آمده است؛ و نورِ محدث، همان "سید میم" است و روحِ "باب" از اوست.»
و در کتاب «هدایت‌المسترشد» نوشته ابوصالح دیلمی (که خداوند او را پاک گرداند)، در بخش «جوهری» چنین آمده است:
اوست که داور را در شمار می‌آورد، و اوست بلندمرتبه، بزرگ، انزع و استوار (صمد).
اوست قدیم، همان «میمِ قدیم» که نهایتِ ماست، از آفریدگانش غایب نیست، هرچند برتر از هر رصدی است.
او قدیم است و ابدآصلِ نور خویش است، برای بندگان، بی پدر و بی فرزند.