فضیلت انسانی را به دست آورده و از صورت حیوانی و صفت چهارپایان بیزاری جسته‌ای. با روح پاک و نفس روشنت از ساکنان آسمان می‌گردی و صورتت، ذاتی و نفسانی، و روحت، قدسی و عقلی، و ماده‌ات، الهی می‌گردد.

و بدان که این مقام، تنها با شناختِ بدون عمل و با گفتارِ بدون کردار برایت فراهم نمی‌شود؛ همان‌گونه که ممکن نیست تو در این دنیا تنها با سادگیِ نفس و لطافتِ روحت، بدون جسم و واسطه‌هایی که میان تو و موجودات است، زندگی کنی. بدان که عمل، نردبان معراج است و شناخت، نوری است که پیشاپیش تو می‌تابد؛ با نردبان بالا می‌روی و با نور راه می‌یابی.

محیی‌الدین ابن عربی گوید: «و نام پروردگارت را که همان تو هستی، یاد کن»؛ یعنی خویشتن را بشناس و یاد کن و خود را فراموش مکن که در این صورت خدا نیز تو را از یاد می‌برد؛ و پس از شناختِ حقیقتِ نفس، در به دست آوردن کمالات آن بکوش. و بدان آن رویِ دل که به سوی روح است، جایگاهی است روشن به نور روح که "عقل" نامیده می‌شود؛ و اوست که انسان را به نیکی برمی‌انگیزد و راهی برای الهام فرشته است.