و همانا بهشت همان جهانِ ارواح است؛ و هر صورتی در آن روحانی است و دارای هیولای مادی نیست، بلکه زندگیِ محض، آسایش، لذت، شادمانی و بهجت است که دگرگونی، تباهی، تغییر و فرسودگی به آن راه ندارد. و همانا آتش و دوزخ، همان جهانِ اجسامِ زیرِ فلکِ ماه است که همواره در بندِ پدید آمدن و تباهی (کون و فساد)، تغییر، دگرگونی و فرسودگی است.

و بدان که فرشته‌ی مرگ، قابله‌ی ارواح و مامای نفوس است، همان‌گونه که ماما برای بدن‌ها، قابله‌ی کودکان است. و مرگ چیزی نیست جز جداییِ نفس از جسد، همان‌گونه که زادن چیزی نیست جز جداییِ جنین از رحم؛ و خواب، جداییِ نفس از جسد است در حالی که عنایت و توجهِ نفس همچنان شامل حالِ جسد است.

و نفوس آن حالتی را که به سوی آن منتقل می‌شوند درک نمی‌کنند مگر پس از جدایی از جسد، همان‌گونه که جنین احوال این دنیا را درک نمی‌کند مگر پس از ولادت. از همین روست که پیامبر (که عزتش افزون باد) فرمود: "مردم خواب‌اند و چون بمیرند، بیدار می‌شوند." و خوابِ آن‌ها همان غفلتشان از احوالِ پس از مرگ است؛ چرا که مرگِ تن، در حقیقت ولادتِ نفس است و آن همان روح است.»

«پس ای برادر، اگر در آنچه وصف کردیم بیندیشی و آنچه را ذکر کردیم برایت به حقیقت پیوندد، همانا آماده گشته‌ای تا به "صورت فرشتگان" درآیی؛ در این حال،