جان‌ها به واسطه پذیرش تابشِ پرتوهای او و به قدر استعدادشان، "عقول" نامیده می‌شوند و به صفات او آراسته گشته و به نام او خوانده می‌شوند.»
«مقامِ اسم»
از ابوسعید، از شیخ جلی‌شان روایت شده است: «همانا "قدرت"، همان سید محمد است که در حقیقت "اسم" است؛ او از نور خویش، سایه‌ای آشکار کرد و آن را در کالبدی نورانی جسم بخشید و او همان "باب" است. از نورِ آن نور، جهان‌های پاک خلق شدند. پس "اسم"، همان نورِ ذات است، و نوری که سایه از آن پدید آمد، "نورِ نور" و همان "ضیاء" (تابش) است، و "سایه" نیز نورِ آن ضیاء است؛ و مجموع این‌ها، حقیقتِ "میم" است که همان قدرت است.»
و در این معنا، چنین شعری گفته شده است:
جهان‌هایی برای «مُک» سرور/مرشد آفریده شد که در مجموع، همگی را در بر می‌گیرد.
روشن می‌گردد تا راهه‌های هدایت را برای تو بگوییم؛ چه برای کسی که منحرف و کج است و چه برای کسی که استوار و راست.