در شرح نهج‌البلاغه آمده است: توحید کامل نمی‌شود مگر با پالایش "سِرّ" (رازی) برای او تعالی، بدون آنکه هیچ‌یک از شئون حوادث (پدیده‌ها) در توجه به سوی او و درک نورش دخیل باشد. و این اخلاص کامل نخواهد بود مگر آنکه همراه با نفی صفاتی باشد که در تعینات و موجودات مشخص ظاهر شده‌اند؛ زیرا شناخت ذات اقدس با تکیه بر آن صفات، در واقع اعتباری برای ذات است و چیزی دیگر است که با ذات متفاوت است و همراه آن است. در این صورت، شخص "نام" خدا را شناخته است در حالی که با او هماهنگ شده، نه اینکه با او متحد گشته باشد. پس صفاتی که با اخلاص نفی می‌شوند، صفاتِ آفریدگان (مصنوعین) هستند.»