کرد: «ای امیرالمؤمنین، مرا از خیر و شر خبر دهید.» فرمودند: «درباره این دو از دانشمندی آگاه پرسیده‌ای، پس درباره آن‌ها از کسی خبرتر از من نپرس؛ خداوند آفریدگار هر چیزی است، و خیر و شر از همان چیزی است که خداوند متعال آفریده است، و این بندگان‌اند که به آن دو عمل می‌کنند.»
و حکیم محمد بن سنان روایت کرده است که ابوجعفر باقر -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمود: «خداوند می‌فرماید: من الله هستم و هیچ معبودی جز من نیست؛ آفریدگار خیر و شر هستم و این دو، دو آفریده از آفریده‌های من‌اند. پس خوشا به حال کسی که خیر را برای او مقدر کرده‌ام، و وای به حال کسی که شر را برای او مقدر کرده‌ام، و وای به حال کسی که بگوید: چگونه چنین است؟»
و مولای ما امیرالمؤمنین -جَلَّ جَلَالُهُ- در «نهج‌البلاغه» فرمود: «هرگاه خواستید ظالمی را سوگند دهید، او را بدین‌گونه سوگند دهید که او از نیرو و توانِ خدا بیزار (بَری) است؛ چرا که اگر او چنین سوگندی یاد کند و دروغگو باشد، در مجازاتش شتاب می‌شود؛ اما اگر به خدایی که جز او معبودی نیست سوگند یاد کند، در کیفر او شتاب نمی‌شود، زیرا او به یگانگی خداوند متعال اقرار نموده است.» و آن سوگند چنین است که ظالم بگوید: «از نیرو و توانِ خدا بیزاری جستم و به نیرو و توانِ خود پناه بردم؛ و از روی کبرورزی در برابر خدا و برتری‌جویی بر او، برای اتکا به نیرو و توانِ خویش آماده‌ام.»