قضا و قدر و خیر و شر:

و ابومحمد حسن بن شعبه در کتاب «حقائق أسرار الدین» آورده است: «ابوجعفر محمد بن حسن معصبی ذکر کرده است که از علی بن موسی الرضا -جَلَّ جَلَالُهُ- درباره قضا و قدر پرسش شد.» ایشان فرمود: «در نوشته‌ای از امیرالمؤمنین -جَلَّ جَلَالُهُ- آمده بود: به نام خداوند بخشنده مهربان؛ علم الهی پیشی گرفت، قضا گذشت و قدر با تحققِ کتاب و تصدیقِ پیامبران به کمال رسید؛ و نیز مقرر گشت سعادت از جانب خدا برای کسی که ایمان آورد و پرهیزکاری نمود، و شقاوت از جانب خدا برای کسی که کفر ورزید و نافرمانی کرد. خداوند می‌فرماید: ای فرزند آدم، به مشیت و خواستِ من بود که تو توانستی آنچه را برای خود می‌خواهی، اراده کنی؛ و به فضلِ نعمتِ من بود که بر نافرمانی‌ام نیرو یافتی؛ و به قدرت و تندرستی‌ای که من به تو دادم، واجباتم را ادا کردی؛ پس من به کارهای نیک تو، از خودت سزاوارتَرَم و تو به کارهای بدت، از من سزاوارتری.»

و از اصبغ بن نباته روایت شده است که گفت: مردی نزد امیرالمؤمنین -جَلَّ جَلَالُهُ- آمد، در حالی که ایشان بر روی منبر خطبه می‌خواندند. آن مرد عرض