فرمود: «آن است که پیشینه اعمال موجودات را بداند تا در ذبحِ آنچه قربانی می‌کند، دچار خطا نگردد.»
در کتاب «دلائل الأوقات الخمس و شرح إشاراتهم» (دلایل اوقات پنج‌گانه و شرح اشارات آن‌ها)، شیخ حسین احمد عالم یکتا فرمود:
«وقت اول، ظهر: دلالت بر "سید میم اعظم" دارد و اشاره در آن به وجود الهیِ تابان در جهان نور است؛ همان جهان "میم" در مشیت الهی، آن‌گاه که در افق برین استقرار می‌یابد، همچون "شینِ" درخشانی که با کمال وجودی، به طور آشکار تجلی کرده است.
وقت دوم، عصر: دلالت بر "فاء" از مظاهر میمی دارد و اشاره در آن به فطرت ابدی است که از ذات ازلی جاری گشته؛ یعنی همان فطرت خدایی که مردم را بر آن آفرید و ایشان را به سوی آن فراخواند. این امر با پایان یافتن "معجزه" و آغاز "عجز" (ناتوانی) است که در غدیر خم به آن اشاره شده؛ همان‌جا که انفجار آبِ جمع‌شده و شکافتن آن حوض بلند پدیدار می‌شود. و "عصر" نامیده شده است زیرا فطرت ابدی از مشیت الهی "عصر" (فشرده و جاری) شده است.