"ضد" (دشمن و مقابل) است. و چون مؤمنان دچار گناه شدند و گناهان میانشان بسیار گشت و در پرداخت حقوق یکدیگر کوتاهی کردند، عمل هر یک از آنان به گناهی بدل شد و از آن گناه، شخصی آفریده شد که درست در برابر دیدگانش ایستاد و در دشمنی با او سخت کو شد. پس گناهان زیاد گشت و "ضدها" در این سرای دنیا افزون شدند و بر آنچه در دنیا بود چیره گشتند؛ در این هنگام بود که مؤمن، حقیر و ناتوان گشت. از این روست که گفته شد: اگر دنیا خونی تازه بود، روزی مؤمن در آن حلال می‌گشت.»
منظور این است که اگر مؤمنان اموال و ارواح این «ضدها» را می‌خوردند (به تصاحب در می‌آوردند)، برایشان حلال بود؛ و هرگاه یکی از این‌ها با مؤمنان ستیزه کند، مال او برای مؤمن حلال است، زیرا آن مال از گناه و معصیت او آفریده شده است.
و سید ابراهیم مصطفی در رساله‌ی «البیان» (که روحش پاک باد) فرمود: «پس تاریکی‌ها همان حجاب‌ها و تکرارهای موجود در "عقبات هفتگانه" (مانع‌های هفتگانه) هستند؛ همان‌گونه که بحرهای هفتگانه از خلیج محیط (اقیانوس) خارج شده‌اند و همان خلیج، ریشه هر تاریکی است. هر حجابی از حجاب دیگر بزرگ‌تر است؛ پس دور از دسترس مؤمن است که از این عقبه‌های مرکب رهایی یابد، مگر پس از رنجی طولانی و امری عظیم، یا اینکه عفو و بخشایش آفریدگار قدیمش او را در بر گیرد.»