و شیخ محمد قرقول در رساله‌اش «منارة الحیاة» (مناره زندگی) آورده است: «از سرور و احیاگرم و کسی که در نسب دینی نیای من است، یعنی شیخ احمد سلمان الخطیب، درخواست کردم که بیانی را درباره عقبات هفت‌گانه (گردنه‌های هفت‌گانه) برایم شرح دهد؛ همان‌هایی که مولایمان صادق -جَلَّ جَلَالُهُ- در کتاب "الصراط" در روایتش برای مفضل -مِنْهُ السَّلَامُ- ذکر کرده و فرمود: "آن‌ها هفت گردنه هستند که عارف آن‌ها را می‌پیماید".»

شیخ احمد سلمان گفت: «نخستین عقبه آن است که مؤمن ابتدا وارد "سُؤر عام" (جمع همگانی مؤمنان) شود و استادی را برای شناخت "صاحب وجود" برگزیند؛ چنان‌که مولا ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) فرمود: "نخستین عقبه‌ای که عارفِ طالب در آن گام می‌نهد، عقبه مُمتحَن (آزموده شده) است". سپس فرمود: "و او هنگام انتخاب سرور و توانایی بر نوشیدن از "سؤر" (فیض و آثار) او، در این عقبه به عنوان خادمِ سرورش می‌ایستد؛ پس اگر بار امانت را بر دوش کشید و صبر کرد و رَم نکرد، عقبه دوم را طلب می‌کند. و آن، استواری‌اش بر "شدّ" (بستن پیمان) است؛ که همان شنیدن و گره خوردنِ دل بر شناختِ کسی است که از او عهدها و شروط را می‌گیرد و پذیرفتن آن‌هاست. پس اگر استوار ماند و در دلش شوقی به شناخت این سه حرف پدید آمد، این ایستادنی است به انتظار؛