و از سرورمان رضا -جَلَّ جَلَالُهُ- روایت شده است که فرمود: «در کتاب خدا در حقیقت هیچ خوراک، نوشیدنی و مرکبی نیست، بلکه این‌ها تنها مثال‌های آورده شده‌ای هستند که دارای معانی باطنی‌اند؛ و هر یک از آن‌ها را معنایی است که شایسته آن است. و همین‌گونه است در مورد جواهر، نقره، طلا، عطر و ماهیت غذاها؛ که همگی این‌ها تنها مثال هستند.» سپس فرمود: «نه تنها در کتاب خدا، بلکه در سخنان ما نیز چیزی از آنچه گذشت یعنی ماهیت‌های مادیِ خوراکی و نوشیدنی وجود ندارد؛ بلکه هر آنچه گذشت، به عنوان مثال‌هایی برای تبیین ضرورتِ شناخت اشخاص، معانی و ارواح (اشباح) سنجیده می‌شود، بلکه این‌ها اشاره‌هایی به نورها و تاریکی‌ها در رابطه با فرقه‌های منحرف و درخشش‌های حق هستند.»
و سید مصطفی در رساله‌اش «یتیمة الدر الخالص» آورده است: «همانا خداوند سبحان، آفریدگان را روحانی آفرید که نه می‌خورند و نه درد می‌کشند؛ پس مؤمن به واسطه قدسیتِ معرفت متمایز گشت، همان‌گونه که مرتبه ذاتی از مرتبه مثلی (شباهتی) متمایز است.»